Fransız yay yapımı yüzyıllarca usta-çırak düzeniyle aktarıldı. Mirecourt'taki atölyelerde genç yapımcı ölçüleri yazıdan değil elden öğreniyordu. Bu düzen yirminci yüzyılda değişti.
Émile Auguste Ouchard 1971'de Mirecourt'taki yay yapım okuluna profesör olarak atandı. Atölye birikimi böylece ders programına, çizime ve yazılı ölçüye dönüştü.
Ouchard'ın kendi işçiliği Voirin ile Lamy çizgisine yakın sayılıyor. Okula getirdiği şey yalnız kendi tercihleri değil, kasabada kuşaklarca biriken ortak bilgiydi. Kasabada kuşaklarca biriken ortak bilginin tek bir kişinin tercihlerinden ayrılması, okul programının neden yalnız bir ustanın yöntemini aktarmadığını açıklıyor.
Okullaşmanın bir kazancı ve bir riski var. Kazanç, bilginin tek bir ustanın ömrüne bağlı kalmaması; risk ise çeşitliliğin azalması ve herkesin aynı ölçüyü öğrenmesi. Atölye birikiminin ders programına, çizime ve yazılı ölçüye dönüşmesi, bir zanaatın kuşak değiştirirken hangi biçime girdiğini gösteriyor.
Bugün yay yapımı iki yoldan sürüyor. Okullardan çıkan yapımcılar yanında atölyede yetişenler de çalışıyor; iki yol birbirini dışlamıyor ve çubuklardaki fark bunu gösteriyor. Bilginin tek bir ustanın ömrüne bağlı kalmaması ile çeşitliliğin azalması aynı değişimin iki yüzüdür.