Çello notalarında perdelerin üzerinde küçük rakamlar durur. Bu rakamlar bestecinin yazdığı metnin parçası değildir; neredeyse tamamı editörün ya da baskıyı hazırlayan icracının kararıdır.
Numaralar bir çözümü gösterir, tek çözümü değil. Aynı pasaj için iki ayrı baskı iki ayrı parmak düzeni verebilir; ikisi de doğrudur ve el büyüklüğüne göre biri daha rahat gelir.
Çelloda sıfır açık teli, başparmak ayrı bir işaretle gösterilir. Üst bölgede başparmak tuşun üstüne çıktığı için numaralandırma boyun bölgesindekinden ayrı bir mantıkla okunur. Elin ulaşabildiği mesafe, geçişin kolaylığı ve istenen ses renginin birlikte bakılması, parmak düzenini üç değişkenli bir karara dönüştürüyor.
Seçim üç şeye bakılarak yapılır: elin ulaşabildiği mesafe, bir sonraki pozisyona geçişin kolaylığı ve istenen ses rengi. Aynı perde farklı tellerde çalındığında renk değişir; parmak düzeni bu tercihi de taşır. Aynı perdenin farklı tellerde çalındığında renk değiştirmesi, parmak düzenini bir kolaylık sorusu olmaktan çıkarıp yorum kararına dönüştürüyor.
Kursiyer kendi düzenini kurmayı erken öğrenir. Basılı numaraları kalemle değiştirmek, notayı bozmak değil kendi eline uyarlamaktır. Basılı numaraların kalemle değiştirilmesinin notayı bozmak sayılmaması, parmak düzeninin kime ait olduğunu açıkça ortaya koyuyor.