Perdesiz bir çalgıda doğru sesi bulan şey kulaktır, ama kulak yorgunlukta ve alışkanlıkta yanılır. Çello kendi içinde sabit ölçüler taşır ve denetim bu noktalar üzerinden kurulur.
Birinci ölçü açık tellerdir. Çalınan nota bir açık telle aynı perdeye ya da onunla temiz bir aralığa denk geliyorsa, iki ses birlikte çalınır; aralık temiz değilse vuru duyulur ve parmak düzeltilir.
İkinci ölçü flazoletlerdir. Telin ortasındaki ve üçte birindeki düğüm noktaları sabittir; üst bölgede el yerleştirilirken bu noktalar referans alınır. Aralıkların tek tek değil bağlam içinde denetlenmesi, entonasyonu mutlak değil ilişkisel bir ölçü hâline getiriyor.
Üçüncü ölçü çalgının kendi rezonansıdır. Doğru basılan bir nota, aynı adı taşıyan açık teli de titreştirir ve ses birden açılır; icracı bu açılmayı duyarak parmağın yerini onaylar. Çalgının kendi rezonansının doğru perdede açılması, kulağın yanıldığı anlarda icracıya bağımsız bir ölçü veriyor.
Elektronik akortçu dördüncü bir araçtır, ama tek başına yeterli değildir. Ekranda doğru görünen bir perde, cümlenin içinde kulağa yanlış gelebilir; aralıklar tek tek değil bağlam içinde denetlenir. Ekranda doğru görünen bir perdenin cümle içinde yanlış duyulabilmesi, akortçunun neden tek başına ölçü sayılmadığını gösteriyor.