Bir atölyenin ustasından sonra yaşaması, kalıpların ve alışkanlıkların aktarılmasına bağlıdır. Milano'da Giovanni Grancino'nun işliği bunun örneğidir; usta 1709'da öldükten sonra üretim durmadı.
İşi Testore ailesi üyeleri sürdürdü. Aynı kalıplar, aynı kavis anlayışı ve aynı kenar işçiliği bir kuşak daha Milano'da kaldı; çizgi kesintiye uğramadan devam etti.
Aile üretimi geniştir ve niteliği değişkendir. Atölyeden çıkan çalgılar arasında işçilik farkı bulunuyor; aynı soyadı taşıyan iki çello birbirine benzemeyebiliyor. Kenar işçiliği ve kavis ayrıntılarından hangi ustaya ait olduğunun çıkarılması, aile atölyelerinde kimlik okumasını ayrı bir uzmanlığa dönüştürüyor.
Bu değişkenlik bir fırsat da yaratıyor. Cremona ve Venedik çalgılarının ulaşılmaz fiyatlara çıktığı bir piyasada, Milano çizgisi dönem İtalyan çellosu arayan icracıya açık kalan hatlardan biri. Aile içinde aktarılan kalıpların birbirine çok yakın olması, bir çalgının hangi kuşağa ait olduğunu belirlemeyi ayrı bir uzmanlık hâline getiriyor.
Kimlik okuması burada daha da önemli hâle geliyor. Aile içinde aktarılan kalıplar birbirine çok yakın olduğu için, bir çalgının hangi Testore'ye ait olduğu kenar işçiliği ve kavis ayrıntılarından çıkarılıyor. Dönem İtalyan çellosu arayan icracıya açık kalan hatlardan biri olması, bu aileyi piyasada ayrı bir yere koyuyor.