İtalyan çello yapımı tek bir merkezden yürümedi. Cremona ile Venedik'in dışında Milano ve Napoli de kendi çizgilerini kurdu; iki kentin çalgıları birbirinden ayrı duruyor.
Milano çizgisi gövde ölçüsüyle ayrılıyor. Grancino'nun çellolarının çağdaşlarına göre daha büyük olduğu belirtiliyor; artan hava hacmi alt bölgeyi derinleştirirken üst bölgede açık bir netlik kalıyor.
Napoli çizgisi dengeyle anılıyor. Gagliano çalgıları için verilen tanım, üst bölgedeki parlaklığın dolu bir basla birleşmesidir; ses alanının iki ucu birbirini bastırmıyor. Alt bölgede hacim arayanla iki ucu dengeli çalgı arayanın farklı ekollere yönelmesi, seçimin kişisel değil işlevsel bir karar olduğunu gösteriyor.
İki ekolün ortak yanı da var. İkisi de Cremona'nın gölgesinde kaldığı için piyasada daha az konuşuldu; bu durum işçilik niteliğiyle değil görünürlükle ilgili. İki ekolün de Cremona'nın gölgesinde kalması, piyasadaki görünürlüğün işçilik niteliğinden bağımsız işlediğini gösteriyor.
Seçim icracının işine göre yapılıyor. Alt bölgede hacim arayan bir çellist Milano çizgisine, iki ucu dengeli bir çalgı arayan Napoli çizgisine yöneliyor. Seçimin icracının ses tercihine bırakılması, ekoller arasında nitelik sıralaması yapılmamasının nedenidir.