İtalyan çello yapımı anıldığında Cremona ile Venedik öne çıkar, ama üçüncü bir merkez daha vardı. Milano'nun erken dönem ustası Giovanni Grancino 1637'de doğdu ve 1709'da öldü.
Atölyesi bütün yaylı aileyi üretti. Keman, viyola, çello ve kontrbasları nitelikli sayılıyor; çellolarının çağdaşlarına göre daha büyük gövdeli olduğu belirtiliyor.
Büyük gövdenin karşılığı ses alanında görünür. Hava hacmi arttığı için alt bölge derinleşir; buna karşılık İtalyan yapım geleneğine özgü açık ve net bir üst bölge korunur. Hava hacminin artmasıyla alt bölgenin derinleşmesi, büyük kalıbın icracıya getirdiği karşılığı doğrudan tanımlıyor.
Atölye ustanın ölümünden sonra kapanmadı. İşi Testore ailesi üyeleri sürdürdü ve Milano çizgisi bir kuşak daha aynı yerde devam etti. Kalıp ölçüleri aile içinde aktarıldı. Bir atölyenin bütün yaylı aileyi üretmesi, kalıp bilgisinin çalgıdan çalgıya aktarılmasını ve ekol çizgisinin bütünlüklü kalmasını sağlıyor.
Milano çelloları bugün konser sahnesinde kullanılıyor. Cremona ve Venedik çalgılarının yanında daha az konuşulmaları, işçiliklerinin değil piyasadaki görünürlüklerinin sonucudur. Milano çizgisinin bugün sahnede kullanılmayı sürdürmesi, az konuşulan bir ekolün niteliğinin piyasadan bağımsız olduğunu gösteriyor.