Rahmaninov 1901'de yazdığı sol minör sonatına çello sonatı denmesinden hoşlanmazdı. Gerekçesi açıktı: ona göre iki çalgı eşitti ve eserin adı bunu gizliyordu. Op. 19'u dinleyen biri bestecinin ne demek istediğini ilk sayfalarda anlar; ezgiyi açan çalgı çoğu zaman piyanodur, çello onu devralıp genişletir.
Bu dağılım bir yorum tercihi değil, bestecinin kendi elinden geliyor. Rahmaninov dönemin en güçlü piyanistlerinden biriydi ve piyano yazısını kendi elinin ölçüsüne göre kurdu: akor dokusu kalın, pasajlar virtüöz, kayıt alanı geniş. Çello bu dokunun içinden geçer. Eserin 2 Aralık 1901'de Moskova'da yapılan ilk icrasında yayı tutan, sonatın ithaf edildiği arkadaşı Anatoli Brandukov'du; piyanoda bestecinin kendisi oturuyordu.
Çello tarafındaki asıl güçlük hız değil ton. Ezgi çizgileri uzun soluklu yazıldığı için yay dağılımı baştan planlanmazsa cümle ortada kesilir; nefes noktaları önce kâğıt üzerinde işaretlenir, yay ondan sonra bölünür. Gürlük işaretleri de olduğu gibi alınmaz. Piyanonun forte'si ile çellonun forte'si aynı ses basıncını vermediği için denge provada, iki çalgı birlikte çalarken kurulur.
Dört bölüm yaklaşık otuz beş dakika sürer ve tonalite planı eserin yönünü gösterir: sol minör, do minör, mi bemol majör, sol majör. Karanlıktan aydınlığa giden bu sıranın içinde üçüncü bölüm, Andante, en çok çalınan yerdir. Tek başına da seslendirilir ve güzelliği oradan da anlaşılır. Ne var ki bütünün içinde dinlendiğinde başka bir şeye dönüşür: kendisinden önceki iki bölümde biriken gerilimin çözülmesi olarak duyulur.
Rahmaninov'un itirazı bir adlandırma titizliği değildi. Op. 19'u çalışmaya oturan bir çellist partisyonun yalnız kendi satırını öğrenirse eserin yarısını öğrenmiş olur; iki satır birlikte okunduğunda ortaya çıkan şey eşlikli bir ezgi değil, iki çalgı için yazılmış tek bir müziktir.